Wat goede wijn (en het leven) nodig heeft
Goede wijn is in balans. Dat is zo ongeveer het belangrijkste wat je over wijn moet weten.
Zoals het leven in balans moet zijn (tussen gezond leven en genieten, werk en vrije tijd, ambitie en rust) zo moet ook wijn in evenwicht zijn. En laat balans nu net iets zijn waar ik dagelijks naar zoek.
Ik heb twee jonge kinderen, een ambitieuze vrouw, een huis met een dak dat recent nog lekte, een volleybalploeg die op me rekent en een start-up die elke minuut van mijn aandacht vraagt. Balans? Het is vaak een kunst van het schipperen. Een poging om alles en iedereen de tijd en energie te geven die ze verdienen, en daar zelf niet onderdoor te gaan.
Hoe wijnbouwers met hetzelfde worstelen
Wijnbouwers hebben een gelijkaardige zoektocht. Zij streven naar balans in hun wijn. Druiven moeten rijp genoeg zijn, maar niet té rijp. Anders krijg je te veel alcohol, te weinig frisheid (zuren dus). Tannines – die bitterheid in rode wijn – moeten voldoende extractie krijgen, maar mogen de wijn niet doen wringen. Alles draait om het juiste moment. Om finesse. Om keuzes maken.
Een voorbeeld. Na het pletten van de druiven blijft er een laagje most achter: schillen, pitten, soms steeltjes. Daarin zit kracht, karakter, structuur. Maar ook daar: teveel is teveel. De wijnbouwer beslist hoelang de most blijft weken. Net zoals ik beslis hoelang ik ‘s avonds blijf doorwerken, of ik die extra vergadering aanneem, of gewoon even niks doe.
Perfectie bestaat niet. Niet in wijn, niet in het leven. Maar er zijn wel momenten waarop het klopt. Wanneer ik met een koffie in de hand aan deze blog werk, de kinderen veilig op school zijn, het dak droog blijft en ik me (al is het maar even) in balans voel. Tot ik besef dat ik nog een cadeau voor mijn jarige vrouw moet kopen, 41 ongelezen mails heb en de vaatwasser me roept.
Goede wijn is in balans. In witte wijn is dat de dans tussen zuur, alcohol en een vleugje restsuiker. In rode wijn komen daar tannines bij. Een goede wijn is er een waarin geen enkel element overheerst. Alles klopt. Er valt geen zuur gezicht te trekken.
Wat Flavory ermee te maken heeft
Jawel, zelfs goedkope wijn kan in balans zijn. Neem Jacob’s Creek, die spotgoedkope flessen uit de Delhaize. Voor vijf euro krijg je geen complexiteit, geen diepgang, geen verhalen. Maar wel: een wijn die klopt volgens mij. Een wijn die niemand pijn doet. Die je gerust kan schenken zonder dat iemand er iets op kan tegenhebben. En soms is dat exact wat je nodig hebt.
Wat goedkope wijn vaak mist, is gelaagdheid. Diepgang. Dat moment waarop je ruikt aan een glas en denkt: huh, paprika? Witte perzik? Versgemaaid gras op een regenachtige dag? (voor de gevorderden). Dat is waar balans overgaat in diepgang. En dat is kunst. De kunst van het wijnproeven. Maar dat is voor een volgende blog.
Wat wij met Flavory doen, is mensen die balans en diepgang laten ontdekken. In een blindproef. Neem een merlot en een cabernet sauvignon, van hetzelfde domein. Zet ze naast elkaar. Kijk. Ruik. Proef. Ervaar hoe de ene wijn licht en transparant is, en de andere donker en krachtig. Totaal verschillend, maar beiden balans.
En nu ga ik mijn mails beantwoorden. En de vaatwas uitladen.
